كامران شاهين فر، عضو فعال هيات دبيران «جامعه مهندسان معمار ايران» و دبیر اول این جامعه بيش از ۴۰ سال است در عرصه معماري ایران حضوری فعال دارد. وی در مورد سوم اردیبهشت و ابتکار نامگذاری آن به عنوان «روز معمار» می‌گوید:
«نامگذاري ها براي يادبود صورت مي گيرند و يادبودها به سبب پاسداشت ارزش ها؛ اگر تاريخ معماري ما حكايت از ارزش ها دارد نشان دهنده فرهنگ مردم ايران در طول تاريخ است و معمار به عنوان كسي كه خالق اثر محسوب مي شود، زماني شايسته تقدير است كه وظيفه اش را به درستي ايفا كردهباشد. به عقيده من شايد بهتر باشد روز معماري داشته باشيم، چون معماري است كه از جمله نيازهاي بشر امروز محسوب مي شود و مانند پيراهني به تن افراد جامعه و زندگي آنها پرو مي شود. تنها حكومت هايي كه براي مدتي طولا ني مستدام مي مانند اين فرصت را مي يابند كه از آثار زيباي معماري بهره بگيرند، بهترين آثار كشور ما مربوط به دوره صفويه است كه به دليل پايداري حكومت صفويان امكان بروز و ظهور يافته است، اما اين سالهاي اخير ناملا يمات ناشي از جنگ و بعد، رانت خواري ها و عملكرد بساز به فروش ها، ساختمان را از يك اثر هنرمندانه به كالا يي قابل خريد و فروش و تجارت تبديل كرده كه هيچ كس هم براي اين مساله توضيحي ندارد. معماري معاصر ما به دليل عدم مسووليت خواهي از مديران به سادگي تحت تاثير قدرت و خواسته هاي بساز به فروش ها و صاحبان قدرت قرار گرفته كه يا در موردش حرفي زده نمي شود، يا به آن حمله مي شود و ثبت روزي به نام معمار يا معماري اگر به پاسخ خواهي از مسوولا ن درباره معماري شهرها تبديل شود شايد به نتيجه برسد و بعيد مي دانم نامگذاري يك روز به عنوان يك اقدام سمبليك براي ساماندهي به شرايط حاكم بر معماري امروز ايران كافي باشد، ولي با اين همه مي توان از اين اقدام دفاع كرد...».